Eindelijk het Mekka voor de Amerikanen: De Grand Canyon

We waren vroeg en konden meteen op de shuttlebus stappen naar de westkant van de South Rim. Negen uitkijkpunten moesten we daar bekijken en we starten op het hoogste punt Hopi Point. En wat een sensatie, nog nooit van ons leven hebben we zoiets bijzonders gezien. Over een breedte van vele kilometers en een verte van enkele kilometers is een diepte uitgesleten van zo'n 1600 meter. En daar sta jij met open mond naar te kijken. Het gaat eigenlijk alle verbeelding te boven als je bedenkt dat het nog maar 500 miljoen jaar geleden begonnen is met vulkanische uitbarstingen en vervolgens water en wind dit fenomeen hebben doen ontstaan.

En dan kijk je naar de kleuren, veelal schakeringen van  groen en roodbruin en dan de invloed van zon en schaduw er op; magnifiek, je kunt er niet genoeg van krijgen.

We hebben een afstand van ruim een kilometer te voet afgelegd en vervolgens weer op de bus gestapt naar het volgende uitkijkpunt. Zowel Lydia als Ted en Ik vonden dat meer dan genoeg op een pad met keien op een afstand van soms nog geen meter naast een afgrond van meer dan een kilometer diep.

Het systeem van de shuttlebus werkte perfect, een stukje naar voren dan uit de bus een minuut of tien rondkijken en foto's maken en dan weer met de volgende bus naar het volgende uitkijkpunt. Kortom een perfecte dag met maar één minpuntje; door de harde wind had Ted zijn gehoorapparaten uitgedaan en aan het eind vond hij er nog maar één terug. Triest maar hij blijft er heel nuchter onder: de verzekering dekt de schade.

Morgen nemen we draad  weer op!